De margriet

Jaren geleden kwam mijn zoon aangeslagen thuis na zijn tekenles. Hij had een zes gekregen voor een opdracht waaraan hij urenlang met toewijding had gewerkt. Nog diezelfde ochtend was hij trots geweest toen hij zijn tekening van een levensechte margriet bij zijn docent had ingeleverd. Elk detail van de bloem, elk blaadje, was met zorg getekend en weerspiegelde in mijn ogen zijn persoonlijke blik op het leven.

Een dag later moest hij voorin de klas aanhoren dat hij de opdracht ‘verkeerd’ had uitgevoerd. Hij had eerst de achtergrond moeten tekenen en pas daarna de voorgrond.
Er werd geoordeeld vanuit een vaste norm, zonder ruimte voor een andere manier van kijken of creëren.

Dit voorval heeft mij geleerd dat regels en beoordelingskaders bedoeld zouden moeten zijn om te ondersteunen, niet om te beperken. Wanneer we alleen kijken naar hoe iets gedaan moet worden, verliezen we het zicht op wat iemand werkelijk laat zien: inzet, betrokkenheid en een eigen blik op de wereld. Creativiteit vraagt ruimte, vertrouwen en erkenning. Pas wanneer die ruimte er is, kunnen mensen groeien op een manier die bij hén past.

Vanuit een systemisch perspectief betekent dit dat ieder zijn eigen plek en mogelijkheden binnen een systeem moet kunnen vinden en benutten. Alleen wanneer die ruimte er is, kan iemand echt groeien en tot bloei komen, zoals mijn zoon deed met zijn margriet.